Barrio wokół sali
Triana: barrio flamenco i azulejos
Historia Triany, barrio po drugiej stronie Guadalquiviru, gdzie żyli garncarze, marynarze i artyści flamenco, oraz to, co przetrwało tam do dziś.
Zarezerwuj wieczór flamenco ↗Szybka odpowiedź
Triana to barrio na zachodnim brzegu Guadalquiviru w Sewilli, zamieszkane od czasów rzymskich i przez długi czas przedmieście poza murami miejskimi. Jego mieszkańcami byli tradycyjnie marynarze, garncarze, rzemieślnicy, torreadorzy oraz śpiewacy i tancerze flamenco. Dziś to dziedzictwo ceramiczne, nadrzeczna ulica Calle Betis i lokale flamenco przyciągają tu odwiedzających.
Barrio po drugiej stronie rzeki
Triana leży na zachodnim brzegu Gwadalkiwiru, na języku ziemi między dwoma ramionami rzeki, i przez długi czas była arrabal – przedmieściem poza murami miejskimi. Według Wikipedii jej pierwsze osady pochodzą z okresu rzymskiego. Jej mieszkańcy, trianeros, silnie się z nią identyfikują i uważają, że różni się charakterem od reszty Sewilli. Visit Sevilla opisuje ją jako kolebkę garncarzy, torreadorów, żeglarzy i artystów flamenco.
Most i zamek
Położenie Triany czyniło ją ważnym punktem. Wikipedia zauważa, że była ostatnim punktem obrony Sewilli od zachodu i leżała między miastem a wybrzeżem oraz rolniczymi terenami Aljarafe. Przez stulecia łączył ją z miastem most pontonowy, a zamek na brzegu Triany, późniejszy Zamek San Jorge, był przez pewien czas siedzibą hiszpańskiej inkwizycji. Na miejscu zamku stoi obecnie Mercado de Triana, a żelazny Puente de Isabel II zastąpił most pontonowy w XIX wieku.
Garncarze i azulejos
Garncarstwo to druga sława barrio. Visit Sevilla podaje, że Centrum Ceramiki Triany mieści się na pozostałościach dawnej fabryki Santa Ana, jednego z ostatnich czynnych warsztatów XX wieku, i zauważa, że wiele azulejos na Plaza de España powstało w historycznych fabrykach Triany. Ceramika z Triany przez stulecia była eksportowana do Ameryki Łacińskiej i innych hiszpańskich miast. Centrum Ceramiki zachowuje oryginalne piece, formy i narzędzia, a warsztaty w barrio wciąż wytwarzają azulejos tradycyjnymi metodami.
Corrales i społeczność romska
Wikipedia podaje, że Triana tradycyjnie zamieszkiwała liczna społeczność romska, która zwykle żyła w corrales – wspólnych domach zbudowanych wokół patio z centralną fontanną. Wielu mieszkało przy ulicy później przemianowanej na Pagés del Corro, dawniej Cava de los Gitanos, ale zostali przesiedleni podczas przebudowy w latach 70. XX wieku, a większość corrales zniknęła w późniejszych dekadach XX stulecia. Kilka przetrwało i jest chronionych jako dziedzictwo. Dawny wizerunek Triany jako azylu dla Cyganów, dodaje artykuł, nie jest już aktualny.
Flamenco w Trianie
Wikipedia podaje, że Triana ma tętniącą życiem kulturę flamenco, a Visit Sevilla nazywa ją kluczowym miejscem do cieszenia się flamenco w peñas i tablaos z występami na żywo. Pomnik sztuki flamenco stoi na placu Altozano u stóp mostu, a biuro turystyczne mówi, że oddaje hołd trzem stronom świata flamenco. Baraka Sala Flamenca to jedna z sal tablao w barrio, przy Calle Pureza, ulicy, przy której znajduje się także kościół Santa Ana.
Wielki Tydzień i Velá
Festiwale Triany odzwierciedlają jej odrębną tożsamość. Wikipedia podaje, że jej procesje Wielkiego Tygodnia mają wyjątkowy charakter, a wśród najbardziej znanych są Esperanza de Triana i Cachorro. Velá de Santa Ana, odbywająca się w okolicach dnia świętej pod koniec lipca, ma miejsce na Calle Betis, z sherry, sevillanas i pieczonymi sardynkami, a Wikipedia nazywa ją drugim najważniejszym świętem miasta po kwietniowym jarmarku. Odwiedź je podczas któregoś z nich, a barrio będzie tętnić życiem i gwarem bardziej niż zwykle — i to jest część jego uroku.
Calle Betis i rzeka
Calle Betis, nazwana od łacińskiej nazwy Guadalquiviru, była niegdyś dzielnicą portową z dokami i magazynami związanymi z handlem rzecznym. Visit Sevilla podaje, że utraciła swój przemysłowy charakter, ale wciąż zachowuje więź z rzeką, z barami, tarasami i widokami na centrum. Stare kotwice i części tradycyjnych łodzi są wciąż zachowane wzdłuż nadrzecznego odcinka — przypomnienie, że żeglarze z Triany zarabiali na życie z wody.
Triana dziś
Barrio jest teraz łatwo dostępne spacerem z centrum przez most, a biuro turystyczne poleca je dla ceramiki, dla tętniących życiem barów i tarasów Calle Betis oraz dla flamenco w peñas i tablaos. Dla odwiedzającego oznacza to, że dzień może zacząć się w Centrum Ceramiki, a zakończyć wieczornym występem. Powyższa historia nie jest eksponatem muzealnym: to układ ulic, dzwony kościelne i światło rzeki, przez które przejdziesz w drodze do drzwi.
Najczęściej zadawane pytania
Z czego słynie Triana?
Z ceramiki i płytek, procesji Wielkiego Tygodnia, nadrzecznej Calle Betis i tradycji flamenco — według biura turystycznego Sewilli.
Dlaczego nazywa się ją barrio osobno?
Leży po drugiej stronie Guadalquiviru, historycznie była przedmieściem, a jej trianeros silnie się z nią identyfikują i uważają ją za odmienną od reszty Sewilli.
Czy w Trianie znajduje się pomnik flamenco?
Tak. Statua na placu Altozano oddaje hołd trzem stronom świata flamenco, a drugi pomnik w tym miejscu poświęcony jest matadorowi Juanowi Belmonte.
Źródła